Ραδιόφωνο Live Επικοινωνία Χρήσιμα τηλέφωνα
Follow us
  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Φίλες και φίλοι, Αγαπητοί αναγνώστες, ΚΑΛΗΜΕΡΑ, χρόνια πολλά και καλή εβδομάδα! Η πρώτη του 2021. Χρόνια πολλά και καλά στους εορτάζοντας των Θεοφανίων και στους Γιάννηδες και Γιαννούλες. Πάει έφυγε το 2020.Άντε μήπως αναπνεύσουμε κι εμείς… καλωσορίζουμε το 2021 με ελπίδα και αισιοδοξία! Και ναι, μπήκε ο καινούργιος χρόνος στην ζωή μας! Τώρα να δούμε πότε θα μπει και η ζωή μας στον καινούργιο χρόνο…ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ που ξαναμπήκαμε πάλι σε ένα ιδιότυπο λοκντάουν, με στόχο, λέει, να ανοίξουν τα σχολεία στις 11 του μήνα. Δεν μας τα λένε και τόσο καλά, αλλά ας είναι.ΜΗΠΩΣ όμως μας τα λένε καλά με το πρόγραμμα μαζικού εμβολιασμού που θα ξεκινούσε χθες τη Δευτέρα για τους υγειονομικούς;ΚΟΜΜΑΤΑΚΙ δύσκολο το βλέπω, καθώς και το 2021 με τα κεφάλια μέσα θα είμαστε…ΣΤΟ ΝΕΡΟ, στον κουβά, στο σπίτι; Θα δείξει.ΚΑΛΟΡΙΖΙΚΟΙ και οι νέοι της κυβερνήσεως. Για να δούμε, θα δείξει.ΛΙΓΟ… ξεφτίλα αυτή η ιστορία με τα εμβόλια που θα γίνονταν σήμερα και…δεν θα γίνουν! Θέμα διαχείρισης ή κακοδιαχείρισης;  Γιατί όσα έχουμε ακούσει μόνο πειστικά που δεν είναι!ΠΕΙΤΕ μου τώρα από τους εκατόν τόσους της VIP λίστας της ΝΔ για εμβολιασμό κατά προτεραιότητα, υπήρξε έστω ένας που να είπε “όχι ρε παιδιά”, παραείναι ξεφτίλα αυτό το πράγμα, δεν το κάνω πριν τους υγειονομικούς και τις ευπαθείς ομάδες”; Μάλλον όχι…ΑΥΤΟ τώρα ποιος το σκέφτηκε; Κλείνεις το click away μέσα σε 24 ώρες ενώ η μισή Ελλάδα έχει παραγγελίες που τρέχουν; Και γιατί το άφησες τότε;ΠΕΣΑΝΕ να τον φάνε και τον Τσιτσιπά για το ότι ήταν στο Ντουμπάι σε πάρτι! Κι όμως ο διεθνούς φήμης αθλητής δεν ταξίδεψε στο Ντουμπάι για να παρευρεθεί σε μάζωξη  κατά την παραμονή της πρωτοχρονιάς. Ο ίδιος, προπονείται στο Ντουμπάι ήδη από τις 17 Δεκεμβρίου ενόψει ετήσιου τουρνουά που διεξάγεται στην Αυστραλία.ΔΕΝ θέλω να σας απογοητεύσω, αλλά τι καλός χρόνος νομίζετε ότι θα είναι το 2021, όταν: – ο 15Αύγουστος πέφτει Κυριακή, – τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά πέφτουν Σάββατο;ΕΔΩ που τα λέμε όπως λέει και ο… διπλανός μου δεν πρέπει να του έχουμε μεγάλα παράπονα του 2020 που φεύγει. Μια χρονιά με πολλά “συν” και “μείον” ήταν.ΑΣΕ δε που το 2020 έφερε και τα εμβόλια. Λίγο είναι; Είμαστε στην αρχή του τέλους.ΠΩΣ το είπε ο άλλος; Ένα μικρό τσίμπημα για τον άνθρωπο ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα!Ε ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ στιγμή μέσα στο έτος αναμένεται να εμβολιαστούμε, για να προστεθούμε κι εμείς στην αγέλη της ανοσίας.ΑΓΕΛΗ, ρεμπέτ ασκέρι… ξέρω κι εγώ; Αλλά μην απογοητευόμαστε, μία χώρα με σηκωμένα τα μανίκια, όλο και κάτι καλό μπορεί να καταφέρει.ΝΑ ΓΙΑ παράδειγμα  μανίκια σήκωσαν υπουργοί και υφυπουργοί που κάθισαν στην… εμβολιαστική καρέκλα.ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ λίγα, η ζήτηση μεγάλη, αλλά δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Μέχρι τέλη Ιανουαρίου, λέει, θα έχουμε παραλάβει 3,5 εκατομμύρια εμβόλια.ΔΕΝ ΤΑ ΛΕΣ και λίγα και μακάρι να κυλήσει ομαλά η «Ελευθερία» να φτάσουν για όλους και μέχρι το τέλος του 2021 να έχουμε καλύψει το στόχο.ΤΟ ΣΤΟΧΟ των εμβολιασμένων και όχι των ψεκασμένων για να μην παρεξηγηθούμε…ΟΙ ΤΙΜΕΣ των ακινήτων αυξήθηκαν, κατά την πανδημία. Αυτή και αν είναι παρενέργεια… Να εμβολιαστούν άμεσα αυτοί που βγάζουν τιμές και να αποπαρασιτωθούν…ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΙΔΙΑ Ένας χρόνος και μισός θητείας της Δημοτικής Αρχής έκλεισε ήδη και -αισίως- προχωράμε στον δεύτερο. Με αυτό που έχουμε συνηθίσει να χαρακτηρίζουμε ως “καθημερινότητα” να μην έχει αλλάξει προς το καλύτερο (π.χ. λακκούβες, κυκλοφοριακό κα πολλά άλλα). Με εκ νέου συζητήσεις επί συζητήσεων σε χρονίζοντα ζητήματα υποδομών και άλλων, πρωτευόντων και δευτερευόντων θεμάτων, προς βελτίωση της ποιότητας ζωής κατοίκων και επισκεπτών. Με πολλές ενέργειες χωρίς προγραμματισμό και με αρκετά από τα νέα (ζητήματα) που προκύπτουν να εγείρουν αντιδράσεις στους χειρισμούς των δημοτικών αρχόντων. Ένα χρόνο τώρα, “γυρνάμε” στα ίδια και στα ίδια. Και ο χρόνος “τρέχει”, όπως και τα λογής – λογής προβλήματα.ΜΗΔΕΝ μηδέν = μηδέν Νομίζω ότι απλά παρατηρούν οι τοπικές αρχές του νησιού τις μέρες να περνούν. Όχι ότι είχαν καμία πρόθεση να παρέμβουν, αλλά εξοικειώθηκαν ψυχολογικά με τον “βάλτο με τα κουνούπια” που τους τριγυρίζει. Όσες φορές κι αν χρειαστεί να παρέμβουμε για να εφιστήσουμε τον κίνδυνο της απραξίας, τόσες φορές θα λάβουμε ως απάντηση, ένα αδιάφορο, πικρό, ειρωνικό χαμόγελο. Τίποτα μα τίποτα δεν κινείται, τίποτα μα τίποτα δεν γίνεται, όμηροι οι “άρχοντες” της αρχικής τους διάψευσης ότι… αυτή η εκδρομή δεν έχει τέλος. Ολα ξεκίνησαν από την αρχή που πίστεψαν ότι θα ανακατέψουν τον χυλό, αλλά η φωτιά έκανε το καπάκι του τσικαλιού να εκσφενδονιστεί. Στ’ αλήθεια τι λείπει για να αλλάξει το νησί; Αυτό ως θεωρητικό πλαίσιο – ως πολιτική αρχής- το έχουν συνειδητοποιήσει; Ή νομίζουν ότι χρέος τους είναι μόνο να (σκουπίζουν) τους δρόμους και να φωταγωγούν δυόμισι μήνες νωρίτερα από τα Χριστούγεννα για να μας κλείσουν τα μάτια; Όλο το νησί και αν γυρίσετε δεν θα διαπιστώσετε τίποτα δυστυχώς.ΜΕ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΘΑ ΤΑ ΠΩΤώρα π’ ασπρίσαν τα μαλλιά, τα λιγοστά που έχωσκέψεις στο νου μου έρχονται και στα παλιά ξετρέχω.Συχνά αναλογίζομαι τα παιδικά τα χρόνιαπου στου χωριού γυρίζαμε τα πλάγια και τ’ αλώνια.Το μεσημέρι που ποτέ ο ύπνος δεν εκόλλαχωρίς παπούτσια τρέχαμε δεν λιώναμε και… σόλα.Τα καλοκαίρια ειδικά που ‘κλεινε το σχολείοκαι πεταμένο είχαμε στην άκρη το βιβλίο.Τα ζώα να προσέχουμε μας είχαν αναθέσεικαι ‘μεις τα βασκαρίζαμε στη μια και άλλη θέση.Μαζί με τ’ άλλα τα παιδιά, τσι κλέφτες κι αστυνόμουςεπαίζαμε στα λιόφυτα με τσι δικούς μας νόμους.Όπως και πετροπόλεμο με τα παιδιά του άλλουτου διπλανού μας του χωριού εν γνώσει του δασκάλου.Που μια φορά ευρέθηκε στη μέση κι από τύχηγλίτωσε απ’ αδέσποτη πέτρα να τον πετύχει.Γυρεύαμε την αφορμή και ψάχναμ’ ευκαιρίασυχνά εξετρυπούσαμε μέχρι τη… γαλαρία.Μανίτες εγυρεύαμε μετά τα πρωτοβρόχιαστα δάση και στσι καστανιές και μέσα σε αυλόχια.Και τσι χοχλιούς σε βροχερές μαζεύαμε ημέρεςως τα διπλανά χωριά φτάναμε όταν δεν είχ’ αγέρες.Όσα θυμούμαι απ’ τα παλιά σ’ αυτή τη ρίμα γράφωγιατί με περονιάζουνε τσίτες των… ασπαλάθω.Μικρά παιδιά πως ζούσαμε εις το δικό μας τόπονα μάθει κι η επόμενη η γενεά ανθρώπων.Τα μικροχωριουδάκια μας πριν σβήσουν απ’ το χάρτηκάτι ν’ αφήσουνε γραφτό και για δική μας πάρτη.ΑΝΕΚΔΟΤΟΣυζητάνε δυο φίλοι και ρωτάει ο ένας το άλλο.- Εσύ κάνεις την προσευχή σου πριν το φαγητό;- Όχι, δεν υπάρχει λόγος. Η μαμά μου είναι πολύ καλή μαγείρισσα!ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

  • 09 Ιανουαρίου 2021
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Το ποδήλατο και η εποχή του, όπως την αφηγείται η Ντίνα ΧατζηπέτρουΤο ποδήλατο! Γνώρισμα κι αυτό της Κω, μία χαριτωμένη νότα, ένα συν στην όλη όμορφη εικόνα της πόλης. Μοναδικό μεταφορικό μέσο, ψυχαγωγικό, υγιεινό και αισθητικά ωραίο. Οι δρόμοι ευρείς, καθαροί, ελεύθεροι, προσφορά, πρόκληση και πρόσκληση να τους χαρείς «πεζός κι αρματωμένος» δηλαδή ωχούμενος επί ποδηλατού. Δεν υπήρχαν αυτοκίνητα, ούτε μηχανάκια, ούτε οι απαίσιοι ήχοι τους, ούτε οι μολύνσεις τους.Μόνον ποδηλάτες, ποδηλάτισσες, πεζοί και η χαρά της ζωής. Όλοι στην Κω κυκλοφορούσαν με ποδήλατα, άνδρες και γυναίκες, γέροι, νέοι και παιδιά. Ένας κοινός αθόρυβος εντελώς, παράδεισος. Και οι πρώτοι τουρίστες ανακάλυψαν αυτό το ωραίο μέσο κι έβλεπες χαριτωμένες παρέες να κάνουν τον περίπατό τους με ποδήλατα, να τραγουδούν, να χαίρονται.Δεν ξέφυγα κι εγώ απ’ αυτό τον ωραίο ρυθμό. Ένιωθα ευεξία στους μακρείς περιπάτους μου, με το ποδήλατό μου και μόνη και με την παρέα μου. Ήταν κάτι που σε γέμιζε χαρά και αισιοδοξία. Δεν είχε τίποτα το απάνθρωπο, δεν είχε τη σκληρή αίσθηση της μηχανής, ήταν χαριτωμένο και ανθρώπινο, αθόρυβο που διευκόλυνε την ψυχαγωγία και την επικοινωνία.Ένιωθα να εκτονώνομαι, να πετώ την περιττολογία μου (υλική και αισθηματική) και να πληρώνομαι μ’ ένα ισόρροπο αίσθημα πάνω στους ζυγισμένους τροχούς που γύμναζαν την ύπαρξή μου. Ένωθα ελευθερία ανάσας οξυγόνου και ιωδίου. Πολλές φορές τρέχαμε, όταν βρισκόμαστε έξω από την πόλη προς το Ψαλίδι και εκείθεν προς τον Φάρο με κατεύθυνση τον Αγιο Φωκά, παρ’ όλο που ο δρόμος ήταν τότε χωρίς άσφαλτο. Ήταν όμως ωραίος χωματόδρομος, δίπλα σε μία πανέμορφη θάλασσα.Σήμερα, η παραλία αυτή γέμισε ξενοδοχεία, αυτοκίνητα, μηχανάκια, με όλα τα συμπαρομαρτούντα. Η ζωή έγινε σκυθρωπή και η χαρά της – όπου υπάρχει- δεν έχει εκείνη την αγνότητα, την αφέλεια και τη χάρη της τότε Ποια προτιμώ ασφαλώς εκείνη, την τότε. Είχε μία ποιότητα άλλη. Η προσθήκη της κοσμοπολίτικης αίσθησης δεν ταιριάζει στο τοπίο που είναι απλό, λιτό και όμορφο, ίσον ελληνικό. Ο τόπος γεννάει την Ελλάδα και θέλει προσοχή ο τόπος. Δεν πρέπει να διώχνει την Ελλάδα. Αχ, να χαράζαμε τα όρια της δημιουργίας μας με το πνεύμα του τόπου… το ποδήλατο ταίριαζε τόσο με τον τόπο και θα ήταν αληθινή πρόοδος, αν οι τοπικοί άρχοντες λευτέρωναν μερικούς δρόμους, αν τους αφιέρωναν στους ωραίους ποδηλάτες και στις ποδηλάτισσες. Μόνον!Όσο για μένα; Θ’ αγοράσω ξανά ένα καινούργιο ποδήλατο. Οι ωραίες συνήθειες ας μας ακολουθούν.Παρά θιν’ άλος είναι εκεί που νιώθεις το ομηρικό χέρι να σε χτυπάει φιλικά στην πλάτη, καθώς κάθεσαι ξαπλωμένος στην αμμουδιά και μετράς με αφέλεια παιδική (γιατί τη χάνουμε;) τα γρι-γρι που προχωρούν τα παραπεταγμένα φώτα τους μέσα στο θάλάσσιο δρόμο. Νιώθεις συντροφευμένος με προγονικές φωνές και την απόσταση των χρόνων ανύπαρκτη. Δεν θέλεις τίποτα άλλο τη στιγμή εκείνη που πιστεύω ότι δεν είναι μόνο δική σου. Πρόγονε μου ωραίε, λες κι εσύ το ίδιο για μένα; με προσφωνείς απόγονέ μου ωραίε; Θα πρέπει να υπάρχει μηχανισμός (αόρατος) μετασχηματιζόμενης αόρατης σχέσης όμορφης επικοινωνίας που μας φτάνει. Δεν εξηγείται η ανάμνηση.Νιώθαμε όμορφα τα ήσυχα φεγγαρόφωτα βράδια κάτω από τις αρμυρίθρες, δίπλα στη θάλασσα στο «Αύρα» και στο «Ακταίον». Πολλές φορές τραγουδούσαμε, άλλες πάλι κουβεντιάζαμε, απαγγέλαμε στίχους, πάντα έτοιμη τη «Λίμνη» του Λαμαρτίνου ο πρεσβύτης συνάδελφος Νίκος Χατζηβασιλείου. Άλλοτε πάλι μας έπαιζε με το ακορντεόν ωραία μουσικά κομμάτια η καθηγήτρια της ωδικής Τζένη Δεϊμέζη. Και τι θαύμα!αν τύχαινε να περνάει δίπλα μας το πυραφάνι… Τότε εγγίζεις κάτι μεταφυσικό… και το πάφλασμα του κουπιού σιγόνταρεαπαλά… Είμαστε στη θάλασσα, πόσο άρχιζα να την αγαπώ. Κι ακόμα πιο πολύ όταν παίρναμε βάρκα κι ανοιγόμαστε κωπηλατούντες. Ήταν πανέμορφη αίσθηση. Άφηνα το χέρι μου στο νερό να το διασχίζει, να το θωπεύει σαν ευγνωμοσύνη… σαν κουπί. Ο πολιός Γέρων, ο πρόγονος αφέντης της θάλασσας ήταν εκεί, μαζί μας. Μας ευλογούσε και η όμορφη Θέτις…ΤΑ ΒΑΡΒΑΡΑΈνα έδεσμα – γλύκισμα – που παρασκευάζεται στην Κω, είναι τα βάρβαρα. Το όνομα παό το όνομα της Αγίας Βαρβάρας. Προς τιμήν της παρασκευάζεται και τρώγεται μετά περισσής ορέξεως. Ποιος δοκίμασε και δεν ζήτησε και δεύτερο πιάτo;Όσο για μένα, η πρώτη μου γνωριμία με τα Βάρβαρα, ήταν μια εικόνα απείρου κάλλους που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Είχε κάτι το ζεστό, το οικείο και το πολύ συντροφικό, Καθώς μπήκα στην κουζίνα της σπιτονοικοκυράς μου κ. Μαριγώς Χατζηαμάλλου – Καραναστάση, για το συνηθισμένο πρωινό καφεδάκι μου, βρέθηκα μπροστά στην καταπληκτική αυτή εικόνα που θα μπορούσε να γίνει ένα από τα ωραιότερα θέματα μεγάλου ζωγράφου, αν την αντίκρυζε.Τρεις ηλικιωμένες γυναίκες ( η μία περασμένα τα ενενήντα) κόρη, μάνα και πεθερά σκυμμένες πάνω σ’ ένα κοινό βαθύ πήλινο πιάτο με κουτάλια, έτρωγαν με συγκέντρωση και ευχαρίστηση κατανυκτικής σιωπής κάτι – φαίνεται- πολύ νόστιμο. Έδινε την εντύπωση σούπας. Καλημέρα, τι τρώτε: «ορίστε» η απάντηση κι από τα τρία στόματα των τριών ηλικιωμένων γυναικών «ορίστε πιάσε» (φράση κώτικη, αβρή) Βάρβαρα. Και φυσικά μου δώσαν κουτάλι και… έπιασα. Τι ήταν όμως εκείνο; Τι νοστιμιά αμβροσίας;Βάρβαρα λοιπόν. Θα μάθω να φτιάχνω είπα. Χρησιμοποιείς σχεδόν πολλά είδη δημητριακών με βάση το σιτάρι, προσθέτεις φασόλια παντός είδους, ροβίθια και λοιπά. Τα βράζεις ώρες πολλές. Και στο τελείωμα προσθέτεις ταχίνι (με προσοχή σαν το αυγολέμονο), ρόδια, σταφίδες, αμύγδαλα, καρύδια, πετιμέζι, ανθόνερο (ροδόσταμο). Φτιάχνεις έτσι ένα παχύρρευστο νοστιμότατο έδεσμα. Είναι ή δεν είναι αμβροσία;

  • 05 Ιανουαρίου 2021
  • 0 Σχόλια

Γ.Γ. Β. Συγκροτήματος Δωδ/σου του ΛΑ.Ο.Σ

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Αγαπητοί μου φίλοι, θα μου επιτρέψετε να κάνω μία αναφορά πάνω σε 2-3 εθνικά θέματα.Ξεκινάω με την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου με την μέχρι τώρα εχθρική επεκτατικότητα του Τουρκικού μαξιμαλισμού έως σήμερα.Ένα επίμονο τουρκικό επιχείρημα που αποδεικνύει την υποτιθέμενη περιφρόνηση της Ελλάδας για τις συνθήκες του παρελθόντος, είναι το θέμα της αποστρατικοποίησης των νησιών Λέσβου, Χίου και Δωδεκανήσου.Κατά παράβαση των συνθηκών της Λωζάνης, όσον αφορά τα τρία πρώτα νησιά και της συνθήκης του Παρισιού το 1947, που αναγνώρισε την προσάρτηση της Δωδεκανήσου από την Ελλάδα.Σύμφωνα όμως με την Ελληνική άποψη, το καθεστώς της Λήμνου παρακολουθεί το σύνολο της περιοχής των στενών και συνεπώς κατά την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης, που η Τουρκία πέτυχε με τη συνθήκη του Μόντρε στις 20 Ιουλίου 1936, ισχύει η άρση της αποστρατικοποίησης των Τουρκικών στενών και της γύρω περιοχής. Η Τουρκία υποστηρίζει ότι η συνθήκη του Μόντρε, δεν αναφέρει ρητά την άρση της αποστρατικοποίησης των νησιών της Σαμοθράκης και Λήμνου και ότι για τον λόγο αυτό, δεν αφορά στα Ελληνικά αυτά εδάφη. Στο προοίμιο της Συνθήκης του Μόντρε ορίζεται ότι τα συμβαλλόμενα μέρη αποφάσισαν να αποκαταστήσουν την συνθήκη της Λωζάνης της 24ης Ιουλίου 1923.Η αποκατάσταση σημαίνει κατάργηση και για να μην υπάρξει αμφιβολία, ότι η άρση της αποστρατικοποίησης περιελάμβανε και τα Ελληνικά νησιά, ο αρχιτέκτονας της αναθεώρησης Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Ρουσδή Αράς, δήλωσε στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση (31 Ιουλίου 1936) κατά την επικύρωση της Συνθήκης του Μόντρε, οι διατάξεις που αναφέρονται στα νησιά Λήμνος και σαμοθράκη, τα οποία ανήκουν στη γείτονα και φίλη Ελλάδα και που ήταν αποστρατικοποιημένα με βάση τις σχετικές διατάξεις της Συνθήκης της Λωζάνης, καταργούνται και αυτές από την Συνθήκη του Μόντρε.Η αποστρατικοποίηση της Δωδεκανήσου περιλαμβάνεται στη Συνθήκη Ειρήνης του 1947, με την Ιταλία, που εκχωρεί τα νησιά αυτά στην Ελλάδα. Η Τουρκία δεν υπήρξε συμβαλλόμενο μέρος της Συνθήκης των Παρισιών. Κύριος υποστηρικτής του καθεστώτος της αποστρατικοποίησης ήταν η Σοβιετική Ένωση για να εξασφαλίσει ένα Αιγαίο «που είχε περιέλθει στη Δυτική σφαίρα επιρροής» όσο δυνατό απαλλαγμένο από στρατιωτικές δυνάμεις και οχυρωμένα νησιά.Πολλά χρόνια μετά την προσάρτηση, η Σοβιετική Ένωση διαμαρτύρεται στην Ελλάδα για τις επισκέψεις του έκτου Αμερικανικού Στόλου στη Δωδεκάνησο κατά παράβαση των συμβατικών υποχρεώσεων αποστρατικοποίησης. Ήδη από το 1948 απαντώντας σε Σοβιετικές κατηγορίες ότι η Ελλάδα παραβίαζε το άρθρο 14 παραγρ. 2 της Συνθήκης, ο Αμερικανός υπουργός εξωτερικών Στρατηγός Τζορτζ Μάρσαλ, ειδοποιούσε την Αμερικανική Πρεσβεία στην Αθήνα στις 29 Ιουλίου 1948 ότι η Ελλάδα έπρεπε να αγνοήσει τις Σοβιετικές πιέσεις. Η Ελλάδα έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις για να υπερασπιστεί τα σύνορά της. Έτσι οι Αμερικάνοι αναγνώρισαν στους Έλληνες, το δικαίωμα της άμυνας, απειλούμενων εδαφών τους.Παραμένει το επιχείρημα για τη Χίο και τη Λέσβο που οχυρώθηκαν εντατικά μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Η Ελλάδα αποδεικνύει την απειλή για τα νησιά αυτά, που δημιουργεί η συγκρότηση της 4ης Τουρκικής Στρατιάς της αποκαλούμενης Στρατιάς του Αιγαίου και επίσης την τοποθέτηση του μεγαλύτερου, μετά τον αμερικανικό, αποβατικού στόλου μέσα στο ΝΑΤΟ στις δυτικές ακτές της Τουρκίας. Οι Τούρκοι όμως επανέρχονται με την κατηγορία ότι τα νησιά στρατικοποιήθηκαν από την δεκαετία του 1960.Είναι σκόπιμο να ανατρέξει ο μελετητής στις ποικίλες προσφορές προστασίας των νήσων αυτών από την Τουρκία κατά την διάρκεια της Γερμανικής επίθεσης στην Ελλάδα αλλά και της επικείμενης αποχώρησης των δυνάμεων κατοχής από τα Ελληνικά εδάφη.Οι Τούρκοι ισχυρίστηκαν τότε, ότι τα ανοχύρωτα αυτά νησιά, θα ήταν εύκολη λεία ξένων δυνάμεων που θα απειλούσαν από τα ορμητήρια αυτά τα παράλια της Μικράς Ασίας.Γύρω στο 1961 κυκλοφόρησε ένα έντυπο με πιθανό συγγραφέα τον τότε Υπουργό Εξωτερικών Ευάγγελο Αβέρωφ, που αποκάλυπτε ότι το καλοκαίρι του 1956, η Τουρκία σχεδίαζε στρατιωτικές επιχειρήσεις για την κατάληψη μεγάλων νησιών του Αιγαίου κοντά στην Μικρασιατική ακτή, για να διαπραγματευτεί τη συμφερότερη για τους Τούρκους ρύθμιση του κυπριακού ζητήματος.Η δημοσίευση αυτή, είναι πιθανόν ότι υπήρξε κάτι περισσότερο από απλή προπαγάνδα της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας. Οι πηγές του συγγραφές φαίνεται ότι προέρχονταν από διαρροή επισήμων τουρκικών σχεδίων και αποτέλεσαν μάλλον ένα σοβαρό κίνητρο για την οχύρωση των μεγάλων νησιών.Συνεχίζεται…

  • 27 Νοεμβρίου 2020
  • 0 Σχόλια

Δημοσιογράφος

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

- Μπήκαμε εδώ και λίγες μέρες και επίσημα σε περίοδο καραντίνας και οι περισσότερες ομάδες έχουν σταματήσει κάθε αγωνιστική δραστηριότητα.- Υπάρχουν και κάποιες ομάδες που κάνουν ατομικές προπονήσεις σε μικρές ομάδες αθλητών - όσοι επιτρέπονται δηλαδή - για να είναι σε καλή κατάσταση στην επανέναρξη.- Όπως φαίνεται βέβαια και να επιστρέψουμε από την καραντίνα θα χρειαστεί ένα μεγάλο διάστημα για να ξαναδούμε αγωνιστική δράση.- Γιατί είναι βέβαιο ότι οι ομάδες θα χρειαστούν μια μίνι προετοιμασία μετά από την παύση ενός μήνα. Δύο εβδομάδες προπόνηση δηλαδή και μετά Χριστούγεννα. Καλή χρονιά δηλαδή .- Το βέβαιο είναι ότι κάποιους τους βόλεψε η όλη ιστορία. Είτε γιατί δεν είχαν κάνει τις σωστές επιλογές είτε γιατί θα έχαναν τα λεφτά τους .- Βέβαια αρκετές αλλαγές δεν θα δούμε στα ρόστερ μέχρι το καλοκαίρι αφού είναι μια χρονιά που οι περισσότεροι θα πουν να βγει όπως βγει να τελειώνουμε.- Σίγουρα κάποιους αθλητές πάντως δεν θα τους ξαναδούμε απ' την νέα χρονιά . Τουλάχιστον στις ομάδες που είναι τώρα στην διακοπή. Θα έχουμε αλλαγές.- Έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για ένα project που ξεκινήσει με πολλά όνειρα το καλοκαίρι αλλά σε σύντομο διάστημα φάνηκε ότι δεν τραβάει . 

  • 27 Νοεμβρίου 2020
  • 0 Σχόλια

Δημοσιογράφος

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Έρημες, σιωπηλές φωτισμένες πόλεις. Αναζητώντας ένα παντοπωλείο, για να πάρω τα απαραίτητα είδη, με την άδεια στο κινητό μου, διαπίστωσα πως η πόλις μας κοιμάται. Μόλις  είχε σουρουπώσει και νομοτελειακά, η ημέρα έδινε τη θέση της στη νύχτα, απλώνοντας ένα βαρύ πέπλο σιωπής.Έρημοι οι δρόμοι παντού και μια εκκωφαντική σιωπή, να τους κυκλώνουν. Η  φωτισμένη πόλη, στολισμένη και  τυλιγμένη στη μοναξιά της έλαμπε, σαν πελώρια κοσμηματοθήκη. Το άλλοτε πολύβουο πέταλο του ανανεωμένου λιμανιού,  εκτός από τα αραγμένα λιγοστά πλοιάρια που φιλοξενούσε, το τριγύριζε και μια ανατριχιαστική, νεκρική παγωμάρα και ερημία. Περιμένοντας  μικροί και μεγάλοι τα Χριστούγεννα, την εορτή των εορτών, όπως και τον Άγιο Βασίλη, κάποιο παράθυρο σε ένα σπίτι ξεχώριζε για το φωτεινό, στολισμένο δενδράκι του.Με πλημύρισαν ανάμεικτα συναίσθημα, λύπης καθώς και απορίας. Πόσο η δικτατορία του τρόμου, φωλιάζει στις καρδιές μας και κυριαρχεί στις ζωές όλων μας. Και  ποιος δεν φοβάται την θανατηφόρα πανδημία; Ένα  φονικό ιό, που κυκλοφοράει σε όλο τον κόσμο και σκοτώνει όποιον τον κολλήσει ή τον κουβαλήσει μαζί του. Αυτή  η ισορροπία του τρόμου, σαν δαμόκλειος σπάθη από πάνω μας, μας έκανε όλους ευάλωτους, σταδιακά αντικοινωνικούς, σχετικά υπάκουους και πολύ πειθήνιους.Κυκλοφορούμε όλοι για το καλό μας, με προστατευτικές μάσκες χειρουργών, θυμίζοντας μας πως αυτές τις στουμούχες, τις έβαζαν στις άτακτες κατσίκες, για να μην τρώνε τα φυτά του γείτονα. Αυτά τα μουστούχια,  τα έβαζαν στη μουσούδα,  στα ζωηρά γαϊδούρια, για να μην τρώνε τον καρπό.   Αυτά τα φίμωτρα τα χρησιμοποιούν στα ατίθασα σκυλιά, για να μην δαγκώνουν. Όμως εμείς  τι να κάνουμε; όλα για την υγειά  μας βρε παιδιά!Σκεφτόμαστε με απογοήτευση, πόσο μας λείπει η παρέα, η  συντρόφια συγγενών, φίλων στο σπίτι, στην καφετέρια, στο εστιατόριο και η συνηθισμένη άνετη καθημερινή βόλτα στο λιμάνι. Πόσο  θα μας λείψουν οι γιορτινές, Χριστουγεννιάτικες και Πρωτοχρονιάτικες εκδηλώσεις, όπως το άναμμα του δένδρου στην Πλατεία μας, το έθιμο με τα κάλαντα, το παζάρι κλπ. Πόσο  θα μας λείψουν το σινεμά, τα μπαράκια, οι ταβέρνες, οι καφετέριες,  τα εστιάτορα, η ξέφρενη διασκέδαση τα μπουζούκια. Μη μου πείτε, ότι δεν σας λείπουν και τα μπουζούκια;  Όταν ήταν ασφυκτικά γεμάτα τα μαγαζιά και περιμέναμε με τις ώρες, για να βρούμε άδειο τραπέζι,  για να ακούσουμε τον φίλο μας τον Τάκη Γιαννάκη ή τον αξέχαστο Μανόλη Παγώνη και τόσους άλλους,  ταλαντούχους ντόπιους καλλιτέχνες. Μετά λύπης  μας,  λείπει ο νταλκάς του μπουζουκιού, στα μοναδικά ζεϊμπέκικα και το κέφι από το ντέφι, στα λικνιστικά τσιφτετέλια. Ο κόσμος θέλει άρτο και θεάματα, αλλά σήμερα όπως πάμε  δεν θα υπάρχουν ούτε ο άρτος, ούτε τα θεάματα.   Σε  πολλούς λείπουν τα οργανωμένα ταξίδια, από τους δικούς μας τουριστικούς πράκτορες και οι μονοήμερες εκδρομές, στα γύρω  πανέμορφα  νησάκια μας.Μα προπάντων μας λείπει ελευθέρια κινήσεων, το γέλιο και τα συναισθήματα, από τον απέναντι συνομιλητή μας και οι εκφράσεις της ψυχής που ζωγραφίζονται στο πρόσωπο του.  Λείπει σε παιδιά και σε μεγάλους, η αληθινή ανθρώπινη επικοινωνία.Ακούμε στις καθημερινές ειδήσεις, ότι κλαίνε οι πλαστικοί χειρουργοί και θρηνούν οι επιχειρήσεις καλλυντικών και καλλωπισμού.Βρισκόμαστε, μεταξύ σοβαρού και αστείου!  Τι  να την κάνει την πλαστική αναδόμηση, με μπότοξ, σιλικόνες και χειρουργεία η θεία μου η Μαγδάλω, αφού πάνω στην μουτσούνα της ο φονικός ιός, της επέβαλλε μιαν άλλη μουτσούνα! Κρίμα,  γιατί με αυτή τη μάσκα έκρυψε τόση ομορφιά!Παραπονιέται κάθε μέρα και η   φίλη μου η Ζωγραφιά,  από την πέρα γειτονιά. Πριν την καραντίνα, πήρε την φορτωμένη Τραπεζική κάρτα και πετάχτηκε μέχρι το Μιλάνο, για να γεμίσει τις βαλίτσες και τις ντουλάπες της, με τα τελευταία μοντελάκια μόδας. Ύστερα ανηφόρησε μέχρι το Παρίσι, για να αγοράσει τις πανάκριβες τσάντες και τα φημισμένα μαντήλια Ερμής. Ξανά ανηφόρησε και μέχρι το Λονδίνο, για να συμπληρώσει το βαλιτσάκι της, με τα ακριβά καλλυντικά  που της έλλειπαν. Μια και κρατούσε την χρυσή Τραπεζική κάρτα,  πετάχτηκε και μέχρι την Νέα Υόρκη, για να προλάβει τις γόβες στιλέτο ‘μάρκα με έκαψες’. Αλλά θα μου πείτε που θα τα βάλει όλα αυτά, να τη δουν οι κουτσομπόλες της γειτονιάς και να σκάσουν από τη ζήλεια τους;  Με όλο το σεβασμό, μεγάλη ζημία της κάνατε κ. Χαρδαλιά μου, που δεν μπορεί να βγει έξω και ό, τι ψώνισε το βλέπουν μόνο ο σύζυγος και τα παιδιά της.  Τέλος πάντων περασμένα μεγαλεία!Ας σοβαρευτούμε! Ο  τρόμος της πανδημίας ήρθε για να μείνει, μέχρι να βρεθεί το κατάλληλο εμβόλιο. Οι  αυστηροί κανόνες που τον ακλουθούν μαζί με τους περιορισμούς, σκοπό έχουν την δική μας προφύλαξη  και των γύρω μας. Τώρα αν το όλο παγκόσμιο πρόβλημα της φονικής επιδημίας είναι λίγο διογκωμένο, κανείς δεν γνωρίζει την αλήθεια. Όμως προηγείται  η υγεία μας και έπεται η οικονομία. Βέβαια  υποφέρουν το εμπόριο, η εστίαση, η διασκέδαση, τα  ταξίδια, ο τουρισμός.‘Αλλά ενός κακού, μύρια έπονται.’ Όπως  και να το δούμε το πρόβλημα, πέρα από θεωρίες συνομωσίας, ο κόσμος θα φτωχύνει απελπιστικά,  γιατί μετά από την υγεία, πλήττεται η οικονομία, ο στυλοβάτης των λαών.  Οι αμέτρητοι  άνεργοι θα καταλήγουν   στους βουλευτές και στους δημάρχους, για προσωρινή εργασία. Διότι η ανεργία, δυστυχώς θα εκτοξευτεί στους νέους μας. Οι φτωχοί θα χρωστούν εκτός από τα τρέχοντα πάγια τέλη, και τα δάνεια τους, στα ενοίκια, στους μισθούς,  στον μπακάλη, στον φούρναρη, στο φαρμακείο.Σίγουρα οι εξαθλιωμένοι από την φτώχεια και οι άνεργοι, θα αναζητήσουν τη λύση στα τοκογλυφικά Τραπεζικά δάνεια, που τελευταία είχαν παγώσει. Μόνο  που αυτή τη φορά δεν θα είναι αστεία μπουζούκο- δάνεια, αλλά δάνεια επιβίωσης, ζωής και θανάτου. Έτσι οι φτωχοί, θα γίνουν περισσότεροι και φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι.Ας προσευχηθούμε όλοι, με την ελπίδα ότι το θανατερό της πανδημίας, γρήγορα θα περάσει και ο φονικός ιός ‘που μας παίζει το ντέφι του και χορεύουμε στο κέφι του’,  σύντομα θα εξαλειφθεί, για να επιστρέψει χωρίς μάσκα στο χαμόγελο και στην κανονική ζωή η ανθρωπότητα.

  • 23 Νοεμβρίου 2020
  • 0 Σχόλια

ΕΞΟΔΟΣ