Ραδιόφωνο Live Επικοινωνία Χρήσιμα τηλέφωνα
Follow us
  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Πριν μερικά χρόνια, είχα την ευλογία να επισκεφτώ την Βασιλεύουσα και φυσικά την κορωνίδα των Ορθόδοξων Εκκλησιών, την Αγιά Σοφία. Τα  πρώτα συναισθήματα που σε καταλαμβάνουν είναι απέραντος θαυμασμός, δέος, αλλά και περίσσια συγκίνηση.              Η Αγιά Σοφία, πρότυπο Ναού Βασιλικής μετά τρούλου, όταν την γνώρισα ήταν ακόμη Μουσειακός χώρος. Υπήρχαν σκαλωσιές για μια δεκαπενταετία, που όπως μας εξήγησε ο Ελληνόφωνος ξεναγός,  ήταν υπό την ευθύνη της UNESCO, που έκανε  τις απαραίτητες συντηρήσεις. Μαζί  με την Αρχαιολογική Υπηρεσία της Τουρκίας, προσπαθούσαν να συντηρήσουν τα υπάρχοντα αξιοθαύμαστα ψηφιδωτά, που ήταν ασβεστωμένα και να αποκολλήσουν ορισμένες μαρμάρινες λευκές πλάκες, που έκρυβαν τα υπόλοιπα.  Η υπεραιωνόβια για χιλιετίες ύπαρξη της, η ιστορία της και η αντοχή της, σε πολλούς και μεγάλους σεισμούς, στην έκαναν ξακουστή στον κόσμο και ξεχωριστή για τους Χριστιανούς. Διότι όταν την πρώτο έχτισαν, την χάλασε ο σεισμός και την ξανάχτισαν. Πέρασε  πυρκαγιές και πολέμους και ξαναγεννήθηκε πολλάκις, από τις στάχτες της. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας  Ιουστινιανός, (527-565 μ.Χ.) περηφανευόταν για την υπέρλαμπρη  Χριστιανική  Εκκλησία, που νίκησε σε μεγαλοπρέπεια  και αυτό τον Ιερό Ναό του Σολομώντα. Αποτελούσε  ένα μοναδικό τόπο λατρείας, που κατάφερε να προσφέρει ο Αυτοκράτορας στην Νέα Ρώμη, την Βασιλεύουσα, την Κωνσταντινούπολη.Το Βυζάντιο, όπως και όλες οι Αυτοκρατορίες, έχουν το ζενίθ και το ναδίρ τους. Πέρασε  στην ύψιστη ακμή και έπεσε στην παρακμή, γιατί τα πάντα αλλάζουν στη ζωή που σαν σκάλα,   ανεβοκατεβάζει εξουσίες και κράτη. Δεν  θα αναλύσουμε τη φταίει.  Η  διεφθαρμένη αυλική εξουσία, ο  σάπιος τρόπος ζωής, οι κραιπάλες, οι σπατάλες, η ανηθικότητα, η έλλειψη ισότητας, δικαιοσύνης, η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και η παράβλεψη της αμυντικής ικανότητας  του κραταιού Βυζαντίου, που  έφεραν τον  Μωάμεθ τον πορθητή, στο κατώφλι του. Βέβαια  αυτά είναι λεπτομερείς αναλύσεις και απολογισμοί, των ειδικών ερευνητών και ιστορικών.Το 1453 την αποφράδα ημέρα Τρίτη τα Θεοδοσιανά τείχη δεν άντεξαν, τους Άραβες επιδρομείς και ‘εάλω η Πόλις’ μαζί  δε και το καμάρι της Βασιλεύουσας, η Αγιά Σοφία.Οι κατακτητές, όπως κάνουν όλοι στους πολέμους, λεηλάτησαν, κυρίεψαν, διεκδίκησαν και φυσικά μετέτρεψαν όλες τις Χριστιανικές Εκκλησιές, σε χώρους λατρείας της δίκης τους νέας Μωαμεθανικής Θρησκείας.Έτσι και η Αγιά Σοφία, απέκτησε τέσσερεις μιναρέδες αντί έναν,  για το Τέμενος που θα καλούσε τους πιστούς Μωαμεθανούς, πέντε φορές στην ημέρα, για την προσευχή τους.Την Αγιά  Σοφία την σεβάστηκε ο χρόνος, αλλά και οι κατακτητές δεν την κατέστρεψαν πολύ. Απλά  σύμφωνα με την δική τους Θρησκεία, προσπάθησαν να σβήσουν τις εικόνες, και τα περίτεχνα ψηφιδωτά,  καθότι οι απεικονίσεις απαγορεύονται από το Ιερό βιβλίο τους το Κοράνιο και πρόσθεσαν Αραβουργήματα, δηλ δικά τους Θρησκευτικά ρητά. Παράλληλα κατέβασαν από τα καμπαναριά και τα σήμαντρα, δηλ τις εύηχες καμπάνες της Αγίας Σοφίας.Επίσης, αφήρεσαν τους Σταυρούς και τους αντικατέστησαν με την ημισέληνο.Παρόλα αυτά,  μπορούμε μέχρι και σήμερα ακόμη, να θαυμάσουμε τους μεγαλοπρεπείς σιδερένιους πολυελαίους εποχής του Ιουστινιανού, που άναβαν με χιλιάδες κεριά, (τώρα με ηλεκτρικό ρεύμα) και τις αψίδες με τις τεράστιες κολώνες, τον περικαλλή τρούλο, με τα 40 παραθυράκια. Μερικά  από αυτά είχαν σπασμένα τζάμια και σημάδια εγκατάλειψης, καθώς και τις ασφαλείς μεγάλες υπερμεγέθεις ξύλινες θύρες, με το σιδερένιο δέσιμο.   Ανεβήκαμε στον γυναικωνίτη και από εκεί θαυμάσαμε την μεγαλοπρέπεια του Βυζαντίου, μαζί με σκόρπια άχρηστα αντικείμενα, πεταμένα στις γωνίες του γυναικωνίτη και της πέτρινης λαξευτής  κλίμακας.Δακρύσαμε, αλλά ο ξεναγός μας υπέδειξε πως δεν επιτρέπονται τέτοιες εκφράσεις συγκινησιακής φόρτισης.   Ούτε  κλάματα, ούτε προσευχές, ούτε γονυκλισίες, μα ούτε και Σταυροκοπήματα.  Αλλιώς  θα μας απέβαλαν από την Αγιά Σοφία, έξω στο προαύλιο, όπου πλήθος άλλων γκρουπ, διαφόρων εθνικοτήτων,  ανέμεναν να πληρώσουν το ανάλογο εισιτήριο για να μπουν. Άλλη μια οικονομική απώλεια,  για την Τουρκική Αρχαιολογική Υπηρεσία, αφού σήμερα επιτρέπεται ελεύθερα η είσοδος.  Αντίθετα στο διπλανό, μεγαλοπρεπές μπλε Τζαμί, πιστό αντίγραφο της Αγίας Σοφίας,  πληρώσαμε εισιτήριο για να το επισκεφτούμε.  Το ίδιο και   στην Χριστιανική Εκκλησία, που λειτουργούσε ως Μουσείο, συμφώνα με την απόφαση του μεγάλου, μεταρρυθμιστή και οραματιστή της νέας Τουρκίας, Κεμάλ Ατατούρκ το 1934, ώστε να μην την διεκδικεί καμιά Θρησκευτική ομάδα, ούτε Χριστιανοί ούτε Μωαμεθανοί.Όταν ο σημερινός Τούρκος πρόεδρος,  κ. Ερντογάν, ανακοινώσε την πρόθεση του να αλλάξει την χρήση της Χριστιανικής Εκκλησίας, που λειτουργούσε για αιώνες σαν Τζαμί από Μουσείο και Διεθνές πολιτιστικό σύμβολο Παγκόσμιας κληρονομιάς,  σε Τέμενος, αναρωτιόμαστε αν μερικοί   πήραν στα σοβαρά την σκέψη του και αν έκαναν σοβαρές διαμαρτυρίες και δραστικές παρεμβάσεις.Τι μπόρεσε να  κάνει το Οικουμενικό Πατριαρχείο  και  τα άλλα Ορθόδοξα Πατριαρχεία, οι Αρχιεπισκοπές, καθώς και οι απανταχού Χριστιανικές Εκκλησιαστικές αρχές;  Τι έκαναν οι  ξένες κυβερνήσεις, η Ευρωπαϊκή Ένωση; έστειλαν εγκαίρως έντονες  διαμαρτυρίες, επιστολές, ανάλογες συμβουλές και συστάσεις,  για να ανακόψουν την λανθασμένη απόφαση του Τούρκου πρόεδρου;  Ελπίζουμε πως ναι. Πιστεύουμε πως έγιναν οι κατάλληλες, αναγκαίες  κινήσεις αντίδρασης και διαμαρτυρίας εγκαίρως.Τι έκανε η UNESCO, η  διεθνής  οργάνωση για την προστασία πολύτιμων  μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς; Πόσο  προσπάθησε να  παρέμβει και να αλλάξει γνώμη στον πρόεδρο της Τουρκίας; Του διαμαρτυρήθηκε, τον συμβούλεψε, ή αδιαφόρησε όπως έκανε και με την ανεκτίμητη, πολιτιστική κληρονομιά της θρυλικής Αρχαιολογικής Πόλης της Παλμύρας στον Ιρακινό και Αφγανικό πόλεμο; Ποια ήταν η ουσιαστική προστασία της, πέρα από λεκτικές, πομπώδεις ανακοινώσεις; Η Παλμύρα ανυπεράσπιστη, ανατινάχτηκε και μαζί της ανατινάχτηκε και μια ολόκληρη λαμπρή ιστορία, αξιοθαύμαστων έργων και πολιτισμού πολλών χιλιετιών.Ίσως να μη περίμενε η Διεθνής κοινότητα, πως   θα πραγματοποιήσει την σκέψη του, μετά από 76  χρόνια, ο Τούρκος πρόεδρος κ. Ερντογάν ,να αλλάξει το καθεστώς σε ένα σημαντικό Ιερό μνημείο, που βρίσκεται στην χώρα του και το θεωρεί δικό του πολεμικό λάφυρο ή  το χρησιμοποιεί άθυρμα, δηλ παιχνίδι, (από το αθύρω, παίζω), στα πολιτικά του  σχέδια, γνωρίζοντας πολύ καλά και ο ίδιος πως ο σωστός ηγέτης, σέβεται τα Θρησκευτικά πιστεύω,  τους τόπους λατρείας και τα σύμβολα των άλλων Θρησκειών.   Ίσως να μην πήραν πολύ στα σοβαρά τα λόγια του, για αυτό και οι διάφορες κυβερνήσεις καθώς και η Ευρωπαϊκή Ένωση, κατόπιν εορτής  όπου ‘εν τω Άδη ουκ εστί μετάνοια’, εξέφρασε λεκτικές, κούφιες διαμαρτυρίες, συμπαράστασης, λύπης και συμπόνιας, στους Χριστιανούς της. Αλλά για πια Ευρωπαϊκή Ένωση μιλάμε; οι μισοί κάτοικοι  είναι άθρησκοι, άθεοι, και οι άλλοι μισοί είναι  Μωαμεθανοί ή πολίτες άλλων Θρησκειών, ενώ οι Χριστιανοί  λιγοστεύουν. Λοιπόν  περιμένατε να ενδιαφερθεί σοβαρά, μια άθεη και άθρησκη Ευρώπη, για την Χριστιανική Εκκλησιά της Αγίας Σοφίας;Πάλι καλά που ο Ρωμαιοκαθολικός Πάπας Φραγκίσκος, εξέφρασε έστω και την βαθιά λύπη του. Ευτυχώς η Ελληνική και η Κυπριακή Κυβέρνηση αντέδρασαν και διαμαρτυρήθηκαν έντονα και έγκαιρα.Τώρα οι ηγέτες της  Ορθοδοξίας, στέλλουν ανακοινώσεις, γράφουν  επιστολές διαμαρτυρίας, και συμπαράστασης, για την μετατροπή μιας καθόλα Χριστιανικής Εκκλησίας, παγκοσμίου Θρησκευτικής και ιστορικής ακτινοβολίας,  σε τόπο λατρείας των Μωαμεθανών.Πολύ αργά για δάκρυα, πέρα από αυτά που τα ψηφιδωτά των εικόνων  δακρύζουν όπως η καλυμμένη ένθρονος Παναγία με τον Χριστό ή όπως στο αξεπέραστο μωσαϊκό με τον Ιησού Χριστό στους ιστορικούς τοίχους της Αγίας σοφίας. Ας  ελπίσουμε κάποτε όλα να αλλάξουν προς το καλύτερο, με ειρηνικές διαθέσεις και η Αγία Σοφία, να  παραμείνει ο  φάρος της Χριστιανοσύνης έστω και αν μια άλλη Θρησκεία. την χρησιμοποιεί ως τόπο λατρείας της,  έστω και αν βρίσκεται σε μια κατεξοχήν Μουσουλμανική χώρα. Ωστόσο η Αγία Σοφία, είναι και παραμένει ο Χριστιανικός,  Βυζαντινός Ιερός Ναός, που κάπου  εκεί κοντά, σύμφωνα με την λαϊκή μας παράδοση, ‘Στην Αγιά Σοφία αγνάντια, κλαίνε  τα Ευζωνάκια’.

  • 29 Ιουλίου 2020
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Το πλοίο Μιαούλης ήταν αραγμένο με την άγκυρα ριγμένη στα βαθιά, δίπλα στο παλιό πέτρινο λιμάνι. Μερικές λάντζες, πηγαινοέρχονταν βιαστικές και κουβαλούσαν ασταμάτητα βαλίτσες και επισκέπτες. Τις φωνές των αχθοφόρων και λιμενεργατών, κάλυπτε το εκκωφαντικό βραχνό σφύριγμα του καραβιού, από την τεράστια μαυρισμένη τσιμινιέρα. Ο ήλιος μόλις είχε ανατείλει και παρακολουθούσε τα πάντα με περισσή περιέργεια.Ο Στάθης ο ‘Πατηνιώτης’ περίμενε υπομονετικά να βγουν οι πρώτη επισκέπτες από τις ξύλινες βάρκες.-Έχω δωμάτιο, τους είπε κοφτά και αυτοί τον ακολούθησαν σιωπηλοί και γεμάτοι εμπιστοσύνη. Φόρτωσε στην αυτοσχέδια καρότσα τις βαριές αποσκευές και προχώρησε βιαστικός περνώντας από το στενό πέτρινο δρομάκι του μεγάλου Κάστρου. Αφού πέρασε τις παμπάλαιες αποθήκες καπνού και τον σταθμό της ΔΕΗ , σταμάτησε ξαφνικά και ρώτησε.-Κυρά Καλλιόπη, έχεις άδειο δωμάτιο;-Έχω ένα και μοναδικό, του απάντησε. -Πόσο έχει το δωμάτιο τη βραδιά;-100 δραχμές η βραδιά και η μια δική σου Στάθη.-Εντάξει, είπε ο αχθοφόρος και φυσικά συμφώνησαν σιωπηλά και οι Έλληνες τουρίστες με ένα καταφατικό νεύμα.Η κ. Καλλιόπη ήταν μια συνηθισμένη νοικοκυρά, με δυο αγόρια ενώ ο άνδρας της ο κ. Κώστας δούλευε οδοκαθαριστής. Έμεναν σε ένα μικρό σπίτι με δυο υπνοδωμάτια, με την τουαλέτα στην αυλή και την κουζίνα πιο πέρα. Τα υπνοδωμάτια τα είχαν μετατρέψει σε ξενώνα. Το βράδυ η κ. Καλλιόπη έστρωνε χοντρές υφαντές κουρελούδες στην κλειστή αυλή και κοίμιζε τα μικρά παιδιά της, ενώ το ανδρόγυνο διανυκτέρευε στρωματσάδα στο τσιμεντένιο πάτωμα της κουζίνας.Οι Αθηναίοι πελάτες φαίνονταν ευχαριστημένοι, γιατί είχαν εξασφαλίσει ένα πεντακάθαρο κρεβάτι, σε ένα δωμάτιο που δεν διέθετε ανέσεις, ούτε καν μια ντουλάπα, ενώ είχαν κοινή τουαλέτα και κουζίνα. Το ζευγάρι φρόντιζε να σηκωθεί εγκαίρως, πριν να ανατείλει ο ήλιος, για να παραχωρήσει στους τουρίστες την μικρή κουζίνα, για τον καθημερινό πρωινό τους καφέ.  Οι ταξιδιώτες που άφησαν το λιμάνι του Πειραιά και πέρασαν πολλά άγονα νησιά, είχαν ξεκουραστεί αρκετά, μετά από 18 ώρες ακτοπλοϊκού ταξιδιού. Αλλά ένας ακόμη λόγος που ήταν ευχαριστημένοι οι Έλληνες επισκέπτες της περιοχής εκείνης, ήταν γιατί είχαν πολύ κοντά τους την αμμουδερή παραλία και την ήρεμη γαλάζια θάλασσα.Η θάλασσα της περιοχής ‘Νομικού,’ ήταν μόλις δυο βήματα και το νερό της εκτός από μπλε, ήταν και παράξενα ζεστό, από τα απόβλητα του ομώνυμου Εργοστασίου ντοματοπελτέ όπου ξέπλενε τις ντομάτες. Συχνά, πυκνά, οι λουόμενοι έκαναν μπάνιο ανάμεσα σε ξεφλουδισμένες ντομάτες, που ξεγλιστρούσαν από τις σωλήνες και έπλεαν δίπλα στους. Πιο πάνω ένα άλλο εργοστάσιο της ΑΒΙΚΩ, επαναλάμβανε το ίδιο παραθαλάσσιο σκηνικό.Στην ίδια θάλασσα έκαναν μπάνιο και τα παιδιά της οικογένειας του εφοπλιστή και εργοστασιάρχη ‘Νομικού,’ η οικογένεια του οποίου φρόντιζε να κλείσει για τρεις μήνες μια μονοκατοικία επί της οδού Αβέρωφ, εξοστρακίζοντας έτσι τους ιδιοκτήτες της στον πυκνοφυτεμένο κήπο, που εκτελούσε χρέη υπαίθριου ξενώνα.Τον Στάθη τον Σκιαθίτη, που όμως καταγόταν από την Πάτμο, ακολουθούσε ο Στεφανής ο Σαράντης. Μια ξύλινη πλατιά τάβλα και δυο ρόδες ποδηλάτου, καλά εφαρμοσμένες, ήταν το μεταφορικό μέσο, που μετέφερε άλλη μια οικογένεια με τέσσερα άτομα για διακοπές στην όμορφη Κω.Ο κουρασμένος αχθοφόρος ρώτησε την κ. Κλειώ, που ήταν ακουμπισμένη στον φράκτη της αυλής της.-Έχεις δωμάτιο ελεύθερο κ. Κλειώ;-Έχω ένα άδειο, αλλά δεν θέλω παιδιά και το ξέρεις καλά, Στεφανή,-Καλά θα τους πάω δίπλα στην κυρά Μαρίτσα, είπε κάπως νευριασμένος, ο βαστάζος και έκανε μεταβολή.Πράγματι η κ. Κλειώ είχε την παραξενιά, να μην δέχεται μικρά παιδιά στα δυο δωμάτια που διέθετε, γιατί έκαναν σκανταλιές και τις χαλούσαν την μικρή της έπαυλη. Μέχρι το πλοίο να σφυρίξει την αναχώρηση και να βγάλει μαύρους, πυκνούς καπνούς στον ουρανό, συνεχώς οι δυο βαστάζοι, λιμενεργάτες και πρώτοι τουριστικοί ανεπίσημοι πράκτορες, κουβαλούσαν βαλίτσες και κυρίως Αθηναίους τουρίστες και τους τακτοποιούσαν στα γύρω σπίτια. Όλες σχεδόν οι νοικοκυρές και ιδιαίτερα όσες είχαν το προνόμιο να βρίσκονται τα σπίτια τους κοντά στην παραλία, από τον Ιούνιο που έκλειναν τα Σχολεία, ετοίμαζαν τα μοναδικά υπνοδωμάτια τους, για να υποδεχθούν τους πρώτους Έλληνες τουρίστες. Αυτή η μορφή εσωτερικού τουρισμού, δεν έμοιαζε με καμιά άλλη και αποτελούσε μια ξεχωριστή ιδιαίτερη φιλοξενία.Με ένα εκατοστάρικο για το δωμάτιο τη βραδιά, οι Αθηναίοι περιηγητές απολάμβαναν καθημερινά, θαλασσινό μπάνιο, φρέσκο ψάρι, στις παραλιακές ταβέρνες του μπάρμπα Γιάννη και του Παρασκευά και φυσικά την ζεστή φιλόξενη διάθεση και την φίλια των ιδιοκτητών.Αυτή την εκδήλωναν, με ατέλειωτες καλοκαιριάτικες αποσπερίδες, με συχνά τραπεζώματα και το απαραίτητο απογευματινό αχνιστό καφεδάκι, που το συνόδευε γλυκό κουταλιού, από ντόπιο ντοματάκι ή λίγο κρασοτύρι και μια φέτα δροσερό καρπούζι.Κάτω από την κληματαριά και το αγιόκλημα, κοντά στην ζεστή νησιώτικη φιλοξενία οι παραθεριστές, περνούσαν όχι μια εβδομάδα, αλλά το λιγότερο δεκαπέντε ημέρες, έως και ένα μήνα.Χωρίς τηλέφωνο, με το μοναδικό  του διπλανού καφενείου, ένα παλιό ραδιόφωνο, για τις βραδινές κυρίως ειδήσεις και  τα περισσότερα σπίτια, μονοκατοικίες τότε, κατάφερναν να προσφέρουν τέτοια ευχάριστη και απλοϊκή διαμονή, στους Αθηναίους περιηγητές, ως την επόμενη καλοκαιρινή περίοδο. Κάθε χρόνο πάλι οι ίδιοι Έλληνες τουρίστες, έρχονταν και ξανάρχονταν, για αρκετά χρόνια και κρατούσαν την επαφή με τους κατοίκους της Κω με τακτική αλληλογραφία. Έτσι γίνονταν φίλοι, έκτιζαν μακρόχρονες σχέσεις και συμμετείχαν στα ευχάριστα και δυσάρεστα γεγονότα των φιλόξενων νησιωτών.Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η μετανάστευση θέριζε τα Ελληνικά χωριά της υπαίθρου και αποψίλωνε τις μικρές πόλεις, όμως μια άλλη ελπίδα οικονομικής ανάσας ξεκινούσε στο νησί. Οι Έλληνες τουρίστες, ήταν είτε εργαζόμενοι σε διάφορες δουλειές, είτε δημόσιοι υπάλληλοι, επιχειρηματίες, έμποροι, καθώς και πλούσιοι εφοπλιστές ή και  βιομήχανοι. Υπήρχαν και οι καλλιτέχνες, που ερχόταν και άραζαν κυριολεκτικά στις παραλίες του νησιού, ατέλειωτες ώρες, για να μαυρίσουν κάνοντας ηλιοθεραπεία, όπως όριζαν οι επιταγές της τότε μόδας. Αυτοί προτιμούσαν την περιοχή δίπλα στο εργοστάσιο του Νομικού, με την αμμουδερή ακρογιαλιά ή κοντά στο ξενοδοχείο Ξενία, το σημερινό Κως Ακτής. Περνούσαν σχεδόν όλη τη μέρα τους στα παραλιακά εστιατόρια και    έπαιζαν μπάλα στην ζαχαρένια αμμουδιά, μέχρι ο ήλιος να καθρεφτίσει την ροδόχρωμη Δύση του, στο ήρεμο θαλασσινό νερό.Τα βράδια οι νεώτεροι, είχαν για μοναδική διασκέδαση τις παραλιακές ντισκοτέκ, που ήταν υπαίθριες και με συντροφιά το ασημόχρωμο φεγγάρι, χόρευαν παρέες, παρέες, στην μοναδική παραλιακή Μεροπίδα, με τους ξενόφερτους ρυθμούς των Μπητλς ή των Ρόλιγκ Στόουνς.  Άλλοι πάλι παρακολουθούσαν τις αξέχαστες ασπρόμαυρες Ελληνικές ταινίες, στα υπαίθρια Σινεμά, συντροφιά με τα βραδινά τριζόνια, τον πασατέμπο, τα αράπικα φιστίκια, και το μεθυστικό άρωμα του γιασεμιού.  Η διαπεραστική φωνή του Κωστή του ‘καμπουράκη’ και του Τάσου του Χόνδρου , τότε πλανόδιων πωλητών, κάλυπτε την βραχνή φωνή των ηθοποιών. Η τεράστια ασπρόμαυρη οθόνη, στα σινεμά Άστρο, Σπλέντητ, Ορφέα και Κεντρικόν, έκλεινε όλη την μαγεία του Ελληνικού και ξένου κινηματογράφου.Φεύγοντας οι Έλληνες γενναιόδωροι επισκέπτες, άφηναν και την τελευταία τους αξέχαστη δραχμή, για φιλοδώρημα στην νοικοκυρά, που τους σιδέρωνε μέχρι και τα ρούχα τους και τους φιλοξενούσε στο απλοϊκό σπιτικό της. Εκείνη τα μάζευε κατοστάρικο, κατοστάρικο, σε ένα τσίγκινο άδειο κουτί του τοματοπελτέ, όχι για να πάρει καινούργια φορέματα, αυτοκίνητο ή  ένα καινούργιο ποδήλατο. Αλλά αυτό που είχε πιότερο ανάγκη, καθώς χρόνια προσπαθούσε να αντικαταστήσει το παλιό, μικρό ξύλινο ψυγείο του πάγου, με ηλεκτρικό. Έτσι θα γλίτωνε την καθημερινή αναμονή με τις ώρες, όπου περίμενε τον Σταμάτη τον Γαλαθρή, να της φέρει την παγοκολόνα. Τον άλλο χρόνο, σχεδίαζε να πετάξει και το σίδερο με τα κάρβουνα και στην θέση του ‘καρβουνιάρη,’ θα έπαιρνε ένα ηλεκτρικό σίδερο, με θερμοστάτη και με πράσινο ή κόκκινο λαμπάκι.Όμορφες ημέρες, αξέχαστες και μελωδικές, με την μουσική να ξεχειλίζει από το αυτοσχέδιο καροτσάκι του Μπάμπη του Καραμπεσίνη. Εκείνος όργωνε τους δρόμους της Κω, για να πουλήσει στους λιγοστούς κατόχους του ‘πικ - απ’ και του παλαιού φωνογράφου, τα μικρά μαύρα δισκάκια από βυνήλιο, όπου είχαν φυλακισμένη όλη την μαγεία του λαϊκού τραγουδιού της δεκαετίας του 1960. Η παραδοσιακή φωνή της Άννας Καραμπεσίνη και της Ευτυχίας Σαρρή, ξεπηδούσε από τα πρώτα θρυλικά 45αρια, μαζί με αυτήν του λαϊκού βάρδου Στέλιου Καζαντζίδη, αλλά και της Πόλυ Πάνου. Ακόμα πιο όμορφες και μαγευτικές,  ήταν οι καλοκαιρινές νύχτες, που τις απολάμβαναν όλοι, συντροφιά με καλή παρέα, κάτω από τον έναστρο ουρανό και το ασημένιο φεγγάρι, να τον κουρσεύει ανελέητα.Με τα πρώτα Φθινοπωρινά κρύα του Σεπτέμβρη, οι περιηγητές, επισκέπτες και οι φιλόξενες νοικοκυρές,  αποχωρίζονταν αλλήλους, εν μέσω εναγκαλισμών και δακρύων, παίρνοντας στις βαριές αποσκευές τους μαζί με τα αναμνηστικά και τα δώρα, τις καλλίτερες αναμνήσεις . Προ πάντων εμπιστεύονταν την ειλικρινή φιλία, που έκτισαν και είχαν επενδύσει σίγουρα κέρδη σε αυτήν. Τα χρόνια απέδειξαν πως οι Έλληνες τελικά και κυρίως οι κάτοικοι της πρωτεύουσας Αθήνας, αφού τότε δεν υπήρχε ακτοπλοϊκή σύνδεση με την συμπρωτεύουσα Θεσσαλονίκη, ήταν οι καλλίτεροι πελάτες στα λιγοστά και ξεχωριστά μαγαζιά. Σύμφωνα με το μεταπολεμικό καθεστώς των αδασμολόγητων ειδών, αγόραζαν φθηνά κάθε είδους πραμάτεια, όπως ομπρέλες από τον Κιοσόγλου και τον Καματερό, σερβίτσια και διακοσμητικές πορσελάνες από τον Πουλιό τον Μουζουράκη, τον Μακρυχαληλάκη και τον Γερακιό. Έπαιρναν υφάσματα, κασμήρια και γνήσια μεταξωτά, από τον Κουνούπη και τον Καραντώνη. Αγόραζαν επίσης ποτά, όπως ουίσκι από τον Χαρτοφίλη και κρασιά από τον Χατζημιχάλη.  Στο τέλος έπαιρναν για γλυκιά συντροφιά στο ταξίδι της επιστροφής τους, ντόπιο μπακλαβαδάκι και γλυκό κουταλιού ντοματάκι, από τον αξέχαστο μαέστρο της ζαχαροπλαστικής, τον  Μιχάλη Τσιβρινή. Τα βραδάκια οι επισκέπτες της Κω, περπατούσαν ρομαντικά κοντά στην προκυμαία, δοκίμαζαν νόστιμο σουβλάκι από τον Μαχαιρά και τον Μωρέ, απολάμβαναν φρέσκο ψάρι στην ψαροταβέρνα του Τουρκομανώλη, που το συνόδευαν με Κώτικο κρασί. Επίσης έβρισκαν καλό και γευστικό φαγητό στο εστιατόριο του Λήμνου, εκεί δίπλα στο φυσικό λιμάνι. Οι Αθηναίοι αν και ήταν απαιτητικοί στο σερβίρισμα και στην ποιότητα του φαγητού, ήταν καλοφαγάδες και άφηναν πάντα γενναίο φιλοδώρημα, μαζί με έναν καθόλου ευκαταφρόνητο λογαριασμό, από όποιο μαγαζί και αν  περνούσαν. Νοίκιαζαν ποδήλατα, με δυο δραχμές την ώρα και αν δεν ήξεραν, ανελάμβανε ο ποδηλατάς να τους εκπαιδεύσει,  πώς να κουμαντάρουν το δίκυκλο τους.Όσοι ήταν έτοιμοι, έπαιρναν τα αξέχαστα διπλά ποδήλατα και έκαναν ατέλειωτες βόλτες στους ήσυχους δρόμους της πόλης, αλλά και στους χωματόδρομους που οδηγούσαν στην εξοχή, ξεχνώντας την πολύβουη πρωτεύουσα τους. Συχνά τους σταμάταγε η έντονη παρουσία του φωνακλά παγωτατζή, του αξεπέραστου μικρόσωμου Αντωνάκη Σαλαχώρη, που φρόντιζε να τους δροσίσει με ένα χωνάκι από τα φημισμένα παγωτά ‘Ιμπραήμ’, που ο ίδιος τα διαλαλούσε παντού σε όλους τους δρόμους του νησιού. Τις βόλτες τους οι τουρίστες, δεν τις περιόριζαν μόνο στο ιστορικό κέντρο, αλλά τις συνέχιζαν μέχρι το φημισμένο Ασκληπιείο, και τα μακρινά Θερμά δηλ. τις Ιαματικές θερμές πηγές, στην παραλιακή περιοχή του αγίου Φωκά. Επίσης οι επισκέπτες δεν ξεχνούσαν μια σύντομη επίσκεψη στο πλούσιο σε εκθέματα Αρχαιολογικό Μουσείο, στον ιστορικό Πλάτανο του Ιπποκράτη και στο Κάστρο της Νεραντζιάς, με την θρυλική πετρόκτιστη γέφυρα και τη λεωφόρο Φοινίκων. Ακόμη γέμιζαν ασφυκτικά τα Εξωκλήσια και τις κεντρικές Εκκλησίες στις καλοκαιρινές γιορτές, όπως του Αγίου Παύλου και της Αγίας Παρασκευής, καθώς της Αγίας Άννας και του Αγίου Παντελεήμονα. Φυσικά ο Δεκαπενταύγουστος αποτελούσε μια λαμπρή και ξεχωριστή γιορτή για τις Εκκλησίες, που τιμούσαν την ημέρα της Κοιμήσεως της Παναγίας. Πολλές φορές τους  θερινούς μήνες, ο νεόκτιστος τότε Ιερός Ναός του Αγίου Παύλου, συγκέντρωνε κάθε Κυριακή πλήθος Αθηναίων επισκεπτών. Ο Ναός αυτός αντικατέστησε την λεγόμενη καμπίνα ‘ΕΤΟΛ’, που ήταν μια τσίγκινη κατασκευή απομεινάρι τμήματος παλαιού Ιταλικού στρατώνα, όπου οι ευσεβείς Χριστιανοί κάτοικοι του άλλοτε Κουμπούρνου και των σημερινών Κρητικών, παρακολουθούσαν τις Ιερές Ακολουθίες, καθώς και τις Κυριακάτικες Θείες Λειτουργιές. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίες του 1960 δίπλα σε παρόμοιες τσίγκινες και στενάχωρες καμπίνες κατοικούσαν για χρόνια άστεγες, φτωχές και πολυμελείς οικογένειες. Σήμερα στεγάζεται εκεί ο Παιδικός Σταθμός της οδού Αβέρωφ, αφού αργότερα κατά την δεκαετία του 1970, οι οικογένειες αυτές, βρήκαν στέγη στις Λαϊκές κατοικίες,  κοντά στην περιοχή της Λάμπης. Οι πρώτοι Αθηναίοι κυρίως τουρίστες, στάθηκαν πολύτιμο στήριγμα στην οικονομία του νησιού μας, αφού ήταν σταθεροί πελάτες για πολλά χρόνια. Έρχονταν συχνά και έφευγαν, με την υπόσχεση που πάντα τηρούσαν ότι εκτός απρόοπτου θα ξαναγυρίσουν. Τα πρώτα ναυτιλιακά και τουριστικά πρακτορεία όπως του Βουκουβαλίδη, του Μουζουράκη, του Σταματιάδη και αργότερα του Τυρινόπουλου, έκλειναν εισιτήρια στους Έλληνες ταξιδιώτες, μερικούς μήνες πριν. Παράλληλα φρόντιζαν να εξασφαλίσουν τις καλλίτερες καμπίνες, που διέθεταν τα πλοία στους πελάτες τους. Φυσικά τα πλοία Μιαούλης, Κανάρης και αργότερα το Μιμίκα και το Ρενέτα, κουβαλούσαν αδιάκοπα παραθεριστές από το λιμάνι του Πειραιά και τους έφερναν στα πανέμορφα ακριτικά νησιά, τα Δωδεκάνησα. Αυτοί οι πρώτοι ναυτιλιακοί πράκτορες, άνοιξαν την τουριστική αυλαία στα φιλόξενα γραφικά, απομακρυσμένα νησιά μας, που δέχονταν Έλληνες τουρίστες, μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του 1970. Έπειτα για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, σταμάτησαν να έρχονται οι Αθηναίοι και αντικαταστάθηκαν από τον ξένο κυρίως Ευρωπαϊκό οργανωμένο τουρισμό. Στο μικρό αεροδρόμιο της  Κω, προσγειωνόταν καθημερινά μεγάλα αεροπλάνα με απευθείας πτήσεις που συνέδεαν το μικρό νησί, με όλες σχεδόν τις Ευρωπαϊκές χώρες.Οι πρώτοι Αθηναίοι τουρίστες, διαφήμισαν την Κω τόσο καλά, που πολλές κινηματογραφικές ταινίες γυρίσθηκαν εδώ, με αξέχαστους ταλαντούχους ηθοποιούς. Με φυσικό σκηνικό το ξενοδοχείο Ακταίον, την Λεωφόρο Φοινίκων, τις δαντελωτές παράλιες και τα αξεπέραστα μεγαλόπρεπα Ιταλικά κτήρια, αλλά και την γεμάτη λευκό μάρμαρο βίλα Βασιλειάδη, που δυστυχώς κατεδαφίστηκε και στην θέση της κτίστηκε ένα ακόμη σύγχρονο ξενοδοχείο το Τιτάνια.Η δεκαετία του 1960,  ήταν η χρυσή εποχή του Ελληνικού τουρισμού για τα νησιά και τους εγχώριους επισκέπτες τους. Για όσους την θυμούνται, η Κως τότε έμοιαζε με ένα επίγειο παράδεισο, για ντόπιους και ξένους, επειδή ήταν ήσυχη και χωρίς το σημερινό κυκλοφοριακό χάος. Ήταν πάντα καταπράσινη, γεμάτη με κατακόκκινους ιβίσκους, πεντακάθαρη, ήρεμη και αποτελούσε τον μαγευτικό προορισμό των Ελλήνων και κυρίως των οικονομικά εύρωστων επισκεπτών. Δυο – τρία, κεντρικά ξενοδοχεία όπως το Ζέφυρος, το Ξενία, το Κατερίνη, το Βερονίκη, το Δωδεκάνησος  και μερικά άλλα, έφταναν για να φιλοξενήσουν τις απαιτήσεις του τότε τουριστικού ρεύματος. Όμως οι Αθηναίοι περιηγητές προτιμούσαν τα ενοικιαζόμενα δωμάτια, όπου όλες οι νοικοκυρές τα έφτιαχναν τόσο φιλόξενα και τα οργάνωναν αυθόρμητα, μετατρέποντας τα σε μικρούς εκκολαπτόμενους ξενώνες, χωρίς φυσικά την επίσημη παρέμβαση και επίβλεψη του ΕΟΤ.  Με την δίκη τους αποκλειστική ευθύνη, το μεράκι και την φιλόξενη διάθεση, πρόσφεραν αξέχαστες διακοπές στους Έλληνες περιηγητές. Τότε που τα πρακτορεία τουρισμού, ήταν σχεδόν ανύπαρκτα και τα υποκαθιστούσαν τα γραφεία ταξιδιών και έκδοσης εισιτηρίων, αφού  έκοβαν ακτοπλοϊκά εισιτήρια και έκλειναν και δωμάτια, σε κάποιο κεντρικό  ξενοδοχείο.Αυτά συνέβαιναν μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970, όπου οι απευθείας Αεροπορικές πτήσεις,  δεν είχαν κάνει ακόμη το ξεκίνημα τους, για την μεταφορά κυρίως των Ευρωπαίων τουριστών. Μερικοί μεμονωμένοι ξένοι τουρίστες, ξέφευγαν από τον Πειραιά και με το καράβι της γραμμής σταματούσαν για δύο, τρεις ημέρες στα νησιά. Μετά συνέχιζαν αλλού, σε άλλα νησιά, εντελώς ανοργάνωτα την περιήγηση τους. Εκείνα τα χρόνια,  η εύφορη Κως με τους απέραντους καταπράσινους κάμπους της έθρεψε πολύ κόσμο.’ Τότε η αγροτιά είχε τον πρώτο λόγο στον πρωτογενή τομέα, με δεύτερη την κτηνοτροφία.  Στον τομέα της γεωργίας, η καλλιέργεια της ντομάτας, αλλά και του καπνού, πρωτοστατούσε. Παρόλα αυτά τα χρόνια της ακμής και του πρώτου εγχώριου καλού τουρισμού, γρήγορα πέρασαν.  Τα χρόνια που ακλούθησαν, ήλθαν οι ομαδικά οργανωμένοι τουρίστες, κυρίως από τις Βόρειες και Σκανδιναβικές χώρες, που είχαν ανακαλύψει το μικρό μας Μεσογειακό παράδεισο. Τα Ευρωπαϊκά  γκρουπ του οργανωμένου ομαδικού τουρισμού, γέμιζαν ασφυκτικά τα αεροπλάνα και φυσικά πλημύριζαν όλο το νησάκι μας, που θύμιζε τα καλοκαίρια, Ευρωπαϊκή γωνιά. Έτσι οι ερημικές παραλίες γέμισαν με κάθε είδους και εθνικότητας περιηγητές,  που προέρχονταν κυρίως από την Ευρώπη. Συνήθως οι περισσότεροι ήταν συνταξιούχοι, εργάτες, αλλά φοιτητές, σπουδαστές ή  και άνεργοι, με επιδοτούμενες τις διακοπές τους      Πολλοί νεαροί αγρότες και κτηνοτρόφοι, προτίμησαν να γίνουν σερβιτόροι, κηπουροί, ενώ οι γυναίκες τους καθαρίστριες, στα νεόδμητα ξενοδοχεία και τις αμέτρητες τουριστικές γκαρσονιέρες, που οικοδομήθηκαν με τα ανεξέλεγκτα επιδοτούμενα δάνεια.Τα έξι, εφτά περίπου εργοστάσια τομάτας σταδιακά έκλεισαν το ένα μετά το άλλο. Μερικά κατέβασαν τους μοχλούς της πολυετούς λειτουργίας τους,  με τελευταία του ‘Νομικού’ και του Αγροτικού Συνεταιρισμού της ΑΒΙΚΩ.Με τον καιρό, οι Αθηναίοι περιηγητές, άλλαξαν τουριστικό προορισμό, γιατί φαίνεται πως δεν άντεξαν την μεταβολή των ήσυχων νησιών, σε πολυθόρυβα κέντρα. Οι Έλληνες περιηγητές, που αναζητούσαν λίγη ησυχία στις διακοπές τους, δεν μπόρεσαν να ανεχθούν το κυκλοφοριακό κομφούζιο, από τα εποχιακά ενοικιαζόμενα μηχανάκια, τα αυτοκίνητα, και τα πολλά λεωφορεία. Δεν άντεξαν τον εκκωφαντικό θόρυβο, από τα γύρω νυχτερινά βραδινά κέντρα, διασκέδασης και τα αμέτρητα μπαράκια. Αλλά δεν ήταν και συνηθισμένοι να πληρώνουν για λίγες ώρες ήλιο  και θάλασσα, στις ενοικιαζόμενες ομπρέλες, στην άλλοτε ελεύθερη παραλία. Αναζήτησαν σε άλλο γαλήνιο νησί, αυτό που η Κως δεν μπορούσε πια να τους προσφέρει, όπως την πολυπόθητη ησυχία, την ζεστή φιλοξενία και τις ξένοιαστες και ήρεμες διακοπές. Ο Στάθης και ο Σαράντης, δεν ήταν μόνο οι αχθοφόροι που έκαναν άγρα πελατών, για το μεροκάματο. Ήταν οι πρώτοι ανεπίσημοι τουριστικοί πράκτορες, οι πρώτοι άτυποι ξεναγοί και αυτοί που ευτύχησαν να δουν τις καλλίτερες ημέρες του τουρισμού στην καταπράσινη Κω. Αυτή η ωραία εποχή πέρασε ανεπιστρεπτί, αφήνοντας στην μνήμη μας τα δικά της σημάδια και τη δική της νοσταλγία, για τους πρώτους Έλληνες και κυρίως Αθηναίους περιηγητές του, ακριτικού νησιού μας. Άραγε μήπως οι Έλληνες τουρίστες, είναι η λύση στην σημερινή τουριστική κρίση; Ξανθίππη Αγρέλλη

  • 18 Ιουνίου 2020
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Μεγάλος προβληματισμός επικρατεί σε όλους τους κλάδους του τουρισμού, αλλά και στους ίδιους τους ταξιδιώτες, που ο φόβος της θανατηφόρου πανδημικής ασθένειας, δεν τους αφήνει να βγουν για ταξίδια και για διακοπές.Ας μπούμε στη θέση του Ευρωπαίου τουρίστα και ας ακολουθήσουμε την διαδρομή, της σκέψης και της θέλησης του  για διακοπές και της πραγματοποίησης, αυτής της επιθυμίας του.  Ας δούμε πως σχεδιάζει, πως σκέφτεται και πως θα οργανώσει τις διακοπές του, τον καιρό  της θανατηφόρας, απειλητικής πανδημίας. Μετά από δυο μήνες καραντίνας, εγκλεισμού στα σπίτια, όλοι επιθυμούν να βγουν για να ξεδώσουν, να διασκεδάσουν και να αλλάξουν παραστάσεις και  περιβάλλον, κάνοντας ταξίδια και διακοπές.Πόσο  εύκολο και εφικτό είναι αυτό, για τους γνωστούς περιηγητές κυρίως της Ευρώπης;  Άλλο  οι σκέψεις και οι προγραμματισμοί και άλλο, οι πράξεις. Ένας μέσος Ευρωπαίος πολίτης, που η χώρα του χτυπήθηκε βάναυσα από την θανατηφόρο επιδημία, είτε  είναι νέος, είτε  ηλικιωμένος, θα σκεφτεί πολύ καλά πριν εμπιστευτεί την απειλητική αρρώστια, για να ξεμυτίσει από το σπίτι του. Οι  νέοι εργαζόμενοι, που αναγκαστικά έμειναν άνεργοι, μετά το πάγωμα των επιχειρήσεων ή απολύθηκαν μόνιμα ή προσωρινά, τι έχουν για να ξοδέψουν στις διακοπές τους; Αφού ό, τι τους απέμεινε και όσες οικονομίες είχαν, τις  κατανάλωσαν στη διαμονή τους σε ενοίκια και τρόφιμα,  περιορισμένοι στα σπίτια τους. Ακόμη  και αν επιδοτούνται οι διακοπές τους, έχουν βασικότερες ανάγκες επιβίωσης για  να καλύψουν.Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, οι συνταξιούχοι είναι η άτυχη μερίδα της κοινωνίας, που ο φονικός ‘ ιός’ τους αφάνισε. Οι  υπόλοιποι ακόμη και αν έχουν την οικονομική δυνατότητα, μετά από τόση σύμφορα που έπληξε τη χώρα, την πόλη, την γειτονιά, τους συγγενείς και φίλους τους, δύσκολα θα εμπιστευτούν ένα ταξίδι το οποίο  αν και γίνεται με το περίσσευμα από τις οικονομίες τους, ενέχει σοβαρούς κινδύνους. Σύμφωνα με τα παγκόσμια στατιστικά στοιχεία τα τρία τέταρτα των θυμάτων του φονικού ΙΟΥ Covid 19, ήταν συνταξιούχοι ηλικιωμένοι και τα δυο τρίτα ήταν άνδρες.Από το ταξί ή το μετρό, που θα τους μεταφέρει στο Αεροδρόμιο, την παραμονή τους στους χώρους έλεγχου του Αεροδρομίου, την  επιβίβαση τους στο Αεροπλάνο, μέχρι την  αποβίβαση  και τη μεταφορά τους, με πούλμαν στο ανάλογο Ξενοδοχείο, οι συνθήκες δεν είναι τόσο ασφαλείς,  όσες μάσκες και γάντια και αν φορέσουν. Υπάρχουν και οι περιπτώσεις ασθενών που ανέκαμψαν ή  άλλων συμπτωματικών φορέων  που θα κυκλοφορούν και εν άγνοια τους,  μπορεί να είναι φορείς και να μολύνουν τους γύρω συνταξιδιώτες τους.Έστω ότι ο τουρίστας, αποφασίζει να καταστείλει τους φόβους του και φροντίζει να  ακολουθήσει τους κανόνες ασφαλείας της χώρας του.  Πάλι θα διστάζει να ταξιδέψει, γιατί θα υποχρεωθεί εντός 72 ωρών να έχει εξεταστεί και βγάλει το ειδικό  πιστοποιητικό υγείας. Θα  υποχρεωθεί να ξανά εξεταστεί για πυρετό στα διάφορα Αεροδρόμια, θα φορεί την προστατευτική μάσκα ‘του ιατρού χειρουργού’ και τα γάντια σε όλες σχεδόν τις στιγμές των διακοπών του. Θα του απολυμαίνουν συχνά τις βαλίτσες και όλα τα χρηστικά αντικείμενα, καθώς και το δωμάτιο του.  Ερχόμενος θα αντιμετωπίσει την καχυποψία των εργαζομένων, στα καταλύματα που θα πάει. Θα  υποστεί νέες απαγορεύσεις , όπως πρωινό χωρίς μπουφέ ή σερβίρισμα στο δωμάτιο. Τήρηση των κανόνων, με αυστηρές  αποστάσεις ασφαλείας, στο εστιατόριο,  στην πισίνα στην παραλία. Θα ταξιδεύει με περιορισμούς, σε επιλεγμένες θέσεις στο αεροπλάνο,  στο πλοίο και στο λεωφορείο με τις ανάλογες αποστάσεις.  Σε  κάθε του βήμα θα ακολουθεί σχολαστικά, απαγορεύσεις και αυστηρούς κανόνες υγιεινής,  με κίνδυνο να πληρώσει πρόστιμο αν δεν τους εφαρμόσει.Εάν είναι άτυχος και εμφανίσει ύποπτα συμπτώματα της τρομερής, μεταδοτικής  επιδημίας, θα αποκλεισθεί σε κατάλληλο  χώρο ειδικού Ξενοδοχείου ή  θα μπει σε ειδικό Νοσοκομειακό   θάλαμο. Εάν  είναι ασυμπτωματικός, χωρίς εμφανή συμπτώματα, θα μεταδώσει εν αγνοία του τον επικίνδυνο ΙΟ COVID 19   στον τουριστικό προορισμό που επέλεξε, καταδικάζοντας   το Ξενοδοχείο του στην απομόνωση και στο κλείσιμο.  Επιστρέφοντας στη χώρα του, εάν υπάρχει κανόνας, θα υποχρεωθεί να παραμείνει σε δεκαπενθήμερη καραντίνα σε ειδικό Ξενοδοχείο κοντά στο Αεροδρόμιο, ή να απομονωθεί για  εβδομάδες στο σπίτι του. Θα κάνει μια δυο εβδομάδες διακοπές και έπειτα θα απομονωθεί άλλες δυο εβδομάδες, πριν επιστρέψει στην καθημερινότητα και στη δουλειά του. Στο μεταξύ, ίσως να έχει μολύνει και αρκετούς συνάνθρωπους του.Ελάτε λοιπόν στη θέση αυτού του τουρίστα, μετά από όσα αναφέραμε. Νομίζετε ότι  έχει κανείς διάθεση για ταξίδια και διακοπές, σε αποστειρωμένους χώρους που θυμίζουν Νοσοκομείο;  Θα θελήσει ο Ευρωπαίος περιηγητής, να περάσει τις διακοπές του, με αυστηρές απαγορεύσεις Στρατιωτικής πειθαρχίας και με Μοναστηριακούς περιορισμούς;  Διότι   όπως όλοι γνωρίζουμε και εννοούμε τις διακοπές, αυτές  σημαίνουν,  ξεκούραση, ελευθερία, ξεγνοιασιά, ανεμελιά, διασκέδαση, βόλτες, ποδήλατο, ακρογιαλιά,  μπάνια και ηλιοθεραπεία.  Διακοπές  δεν σημαίνουν  ότι ο τουρίστας κυκλοφορεί  σαν γιατρός  χειρούργος, με την μάσκα και τα γάντια. Να μετράει τα βήματα του, να κοσκινίζει σχολαστικά κάθε του κίνηση και να την απολυμαίνει. Διακοπές  δεν σημαίνουν,  ότι φοβάται τον συνταξιδιώτη του, μην  του κολλήσει  την μεταδοτική ασθένεια. Ούτε  όταν θα  πηγαίνει ο τουρίστας  στις καφετέριες και στα εστιατόρια,  θα πρέπει να κυκλοφορεί με μάσκα και να τηρεί  τις αποστάσεις, όπως και όταν  θα επισκέπτεται  τους Αρχαιολογικούς χώρους και στα τουριστικά και άλλα καταστήματα.  Θα υποχρεωθεί να κάνει  ημερήσιες εκδρομές, με τα τουριστικά λεωφορεία ή  με τα ημερόπλοια, μέσα σε αυστηρούς περιορισμούς.  Θα  υποστεί  την ακρίβεια των αεροπορικών  και των ακτοπλοϊκών εισιτήριων καθώς και την ακρίβεια του τουριστικού πακέτου, λόγω της μειωμένης τουριστικής κίνησης. Αυτό δεν είναι διακοπές, ούτε ανέμελο ταξίδι, είναι μεγάλη ταλαιπωρία και πραγματικό μαρτύριο, σώματος και ψυχής. Αλήθεια με αυτά τα δεδομένα, πόσους περιμένουμε και πόσοι θα μας έλθουν;Αναφορικά με τους επιχειρηματίες του τουρισμού ο κύκλος εργασίας δυο τριών μηνών, πόσα θα καλύψει; Θα καταφέρει ο ξενοδόχος, ο εποχιακός επιχειρηματίας και ο τουριστικός μαγαζάτορας, να καλύψει τα έξοδα σε ενοίκια, προμηθευτές, τρέχοντες λογαριασμούς, μισθούς προσωπικού κλπ. Λοιπόν πόσο σίγουροι είμαστε εφέτος με τα παραπάνω δεδομένα  απαγορεύσεων,  περιορισμών και αυστηρών κανόνων υγιεινής, ότι θα δεχθούμε  τουρίστες,  έστω και για δυο τρεις μήνες; Εκτός αν ελπίζουμε  όπως λένε  πολλοί με διάθεση χιούμορ, επειδή ο θανατηφόρος Κοροναιός  είναι Κινέζικος, μπορεί με την ζέστη και τον καλοκαιρινό καύσωνα να χαλάσει, σαν τα Κινέζικα φθηνά παιχνίδια και να εξαφανιστεί.Διότι οι καλλίτεροι κομιστές του ΙΟΥ, είναι οι περιηγητές. Τον έφεραν από την Κίνα στην Ιταλική Λομβαρδία, τον πήραν οι Αυστριακές Άλπεις στα θέρετρα του σκι και γέμισε η Ευρώπη.  Στην συνέχεια, τον μετέφεραν οι Αμερικανοί τουρίστες και τον έφτασαν μέχρι την Βόρειο και την Νότιο Αμερική. Θέλουμε  λοιπόν να παραμείνουμε υγιείς ή να γεμίσουμε τουρίστες, με πιθανό  ‘κοροναιό,’ στο όνομα του χρήματος, τώρα που το νησάκι μας είναι καθαρό από την πανδημία. 

  • 25 Μαΐου 2020
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Θα ξεκινήσω το άρθρο μου, με μια σοφή πρόταση που φιλοξενεί το Βήμα της Κω: «Η ανωνυμία είναι καταφύγιο, δειλίας και χυδαιότητας». Το διαδίκτυο -το ιντερνέτ-έχει μπει για καλά στην καθημερινότητά μας και αποτελεί μέσο ενημέρωσης, επικοινωνίας και εξυπηρέτησης. Η σωστή χρήση του, περιλαμβάνει άγραφους νόμους ή και θεσμοθετημένους κανόνες, ώστε οι χρήστες του να μπορούν να επικοινωνούν και να ταξιδεύουν πολιτισμένα και με ασφάλεια μέσα από αυτό. Δυστυχώς τελευταία, το διαδίχτυο έγινε εργαλείο για θρασύδειλους, ανώνυμους, υβριστές που αναλώνουν τον χρόνο τους, σε προσβλητικά σχόλια και λεκτικές επιθέσεις. Επίσης το χρησιμοποιούν, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ως μέσω εκβιασμού εκθέτοντας φωτογραφίες, παραλλαγμένες και προσωπικά δεδομένα, άλλων χρηστών διαπράττοντας ‘ιντερνετικό μπούλινγκ’ δηλ διαδικτυακή επιθετικότητα. Σκοπός τους είναι, η διαπόμπευση και ο εκμηδενισμός της προσωπικότητας των θυμάτων τους, με ακραίο αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς, να οδηγηθούν με απόγνωση μέχρι και στην αυτοκτονία. Οι υπόλοιποι, όσοι είχαν το θάρρος κατήγγειλαν τους θρασύδειλους εκβιαστές, που φυσικά αποκαλύφθηκαν, για να λογοδοτήσουν στην Δικαιοσύνη. Ο άνθρωπος που όλη μέρα καθυβρίζει ανώνυμα, τους άλλους για να τους μειώσει, είτε πολιτικούς είτε άλλους συμπολίτες του, τελικά καταφέρνει να μειώνει τον ανώνυμο εαυτό του.Ο φιλόσοφος Σωκράτης( 470-399 π. Χ .) έλεγε. ‘Μην βωμολοχείς, δηλ να λες βρώμικες λέξεις, στην εκφορά του λόγου σου, γιατί εκφράζεις τον βρώμικο ψυχικά και σωματικά εαυτό σου.Παρόλα αυτά, με λύπη διαπιστώνουμε ένα λεκτικό, αόρατο και ανώνυμο πόλεμο και μια απαράδεκτη, επιθετική, βρώμικη γλώσσα, που μόνο βλάπτουν και ουδόλως ωφελούν κανέναν. Βλάπτουν τον πολιτισμό και την παρουσία του διαδικτυακού μέσου, από όπου εκφράζονται αρνητικά.Θυμίζουν δε κάποιους ανεγκέφαλους, που χρησιμοποιούσαν τις τηλεφωνικές συσκευές τους, τότε στην νηπιακή ηλικία της τηλεφωνίας, για να καταδώσουν, να καταγγείλουν, να προσβάλλουν, να καθυβρίσουν ανώνυμα, όποιον είχαν διαφορές ή αντιπάθειες, αποκρύπτοντας το όνομα και τον αριθμό τους. Φυσικά, δεν γνώριζαν ότι ο αριθμός και το όνομα τους, καταγράφονταν στο τηλεφωνικό κέντρο του ΟΤΕ, και με μια απλή Δικαστική απόφαση, εύκολα αποκαλύπτονταν.Ο πολιτισμένος άνθρωπος, αν έχει ένα παράπονο για έναν πολιτικό ή μια διαφορά, με έναν συμπολίτη του, πηγαίνει ευθέως και ευθαρσώς, να τον αντιμετωπίσει κατά πρόσωπον.Με το να γράφει ανώνυμα και να βγάζει πίκρα και χολή, σε όποιον αντιπαθεί με κακόβουλα σεξιστικά ή αισχρά, μειωτικά σχόλια, υποβιβάζει τον εαυτό του και μόνον αυτόν, έστω και ανώνυμα. Ελάχιστοι είναι αυτοί, που εκφέρουν σωστά την γνώμη ή την διαφωνία τους επώνυμα. Όσοι νόμοι και αν θεσμοθετηθούν, όσοι κανόνες και αν επιβληθούν, οι θρασύδειλοι ποτέ δεν θα συνετιστούν. Κρυμμένοι πίσω από την αδιαπέραστη, κουρτίνα της ανωνυμίας τους, θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Θα υπάρχουν, για να επιδίδονται σε αυτό το κατάπτυστο ‘σπορ’ εκτόνωσης, της διαταραγμένης, αγενούς, απολίτιστης, προσωπικότητας τους, καθυβρίζοντας και προσβάλλοντας με δυσμενή κοσμητικά επίθετα, τους άλλους συνανθρώπους τους. Στην πραγματικότητα, εκθέτουν τον ίδιο τον εαυτό τους, παραδίδοντας τον σε μια κοινωνία, ανώνυμο, βρώμικο και αντιπαθητικό. Θέλουμε όμως τέτοια μέλη στην κοινωνία μας, που σκοπό έχουν να τρέφονται, με χυδαίες λεκτικές επιθέσεις, για τους άλλους ανθρώπους; Θέλουμε να κυκλοφορούν δίπλα μας, οι ανώνυμοι υβριστές, οι βρώμικοι στο μυαλό, στην ψυχή και στην γλώσσα; Αν όχι, ας φροντίσουμε όλοι να τους απομονώνουμε. Να μην απαντάμε στα ανώνυμα, ταπεινωτικά τους σχόλια, αλλά και οι ανάλογες ιστοσελίδες, να διαγράφουν αμέσως τις ανώνυμες, προσβλητικές εκφράσεις. Δίκαια, θα αναρωτηθείτε αγαπητοί αναγνώστες. Μήπως όλο αυτό, αποτελεί φίμωση του λόγου; Όχι, αυτό δεν αποτελεί φίμωση της ελευθερίας του λόγου, διότι η ελεύθερη δημοκρατική έκφραση του λόγου, έχει τα όρια και τις αντοχές της. Γιατί όπως είπε και ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής, ( 1907-1998 μ. Χ. ) ‘Όταν η ελευθερία, γίνεται αχαλίνωτη ασυδοσία και ασυγκράτητη φαυλοκρατία, έχει χάσει την αξία και τη θέση της στην Δημοκρατία.

  • 06 Μαΐου 2020
  • 0 Σχόλια

ΕΞΟΔΟΣ